Fracisco Niebro, un de ls pseudónimos de Amadeu Ferreira, antre cembas de palabras que siempre mos traien algo de nuobo, publicou ne l lhibro Pul alrobés de ls calhos un de ls poemas más oureginales.
Porquei?
Bamos a oubir…
“Calcido l cuorpo i l’alma, a pouco i pouco fui quedando marralheiro até cair cumo ua piedra nun suonho adonde cabien todos ls suonhos...
“Las aulas fúrun mui stranhas nesse die binte cinco, ls porsores andában mui sérios, falában pouco i parecien anquemodados cul siléncio que chegaba de...
“…quien nun quemir al menos ua castanha neste die purmeiro de maio puode quedar cun delor de cabeça para todo l anho…”