Miranda. Amprecípios de ls anhos 70 de l séclo XX, a bien dezir finales de la eidade média. Para poder firmar liçaces de bida, solo l saber ou la eimigraçon. La Raia queda sien gente i l Praino ampeça a sangrar.
“Calcido l cuorpo i l’alma, a pouco i pouco fui quedando marralheiro até cair cumo ua piedra nun suonho adonde cabien todos ls suonhos...
“Essas inda stan berdes.” Ua cuonta tradecional adaptada para mirandés por Alcides Meirinhos, seguida dua berson de Bocage.
“– Çamora nun se fizo nua hora!” Ua cuonta de La Fontaine adaptada para mirandés por Alcides Meirinhos.