“I quando, pul eimbierno, l fumo de ls chupones se fur spargindo cul aire por essas ourrietas, cabeços i canhadas, ls scaletos de la lhéngua han-de benir a calcer-se na boca dalgun bielho sentado al lhume culs nietos ne ls zinolhos. Mas, de tan angaranhidas, las letras, las palabras, nun seran capazes de s’ajuntar pa formar cuontas ó cantigas.”
Fracisco Niebro – setembre de 1999
“Tiu Abelino, l ferreiro, tenie un galho”… L restante de la cuonta lhieba-mos a esse mundo mágico de Adelaide Monteiro i que eilha andona...
Eiqui atrasiado, screbie-se nun blogue de sou nome “L Bolo de l Beiso”. Alhá se cuntában cuontas, fazien-se bersos, amostrában-se dezeinhos… mormente para ninos....
Ampeça cedo la fiesta, an Samartino i que mui bien Michel Giacometti decumenta al agarrar las palabras de Tiu José João da Igreja, gaiteiro...