Hai dues árboles que siempre fúrun fincones de todo l Praino: ls freznos i ls Uolmos. Estes, secórun-se todos nos anhos uitenta de l séclo XX. chegában a tener toradas que a dous homes l custaba a abraçá-los i más altos que la maior parte de ls campanairos que porqui hai. Cun madeira lebe, fibrosa i eilástica, deilhes salien decedas de carros, canhiças, cabos de guinchas, fuolha pals cochinos, galhas para canhiças de l chequeiro … i selombra. Muita selombra.
No libro de cuontas screbido por Alfredo Cameirão, Tortulhas - cuontas deste mundo i de l outro - un clássico de la literatura mirandesa, apresenta-se-mos l Uolmo de l Minga, ua árbol que ye tamien un retrato de tantas tierras, mas sacado nesta que tamien se chama Tortulhas.
Quien mos cunta esta cuonta ye Cristina Ribeiro.
Ou quiçás: “Para falar mirandés... ...hai que lo falar!” ___________________________ Testo i boç: Suzana Ruano Música: Perlinpinchin, trad. mirandés, por Las Çarandas
Tie Sabel, nacida an Bila Chana, ne l tiempo an que ir a la scola era un luxo i las filhas mais bielhas éran...
“Se la bida ye custosa cun quien la giente quier star, quanto mais cun quien nun se quier?!” Adelaide Monteiro – Monólogos de Solidon