“Fai pa riba de sessenta anhos que ls purmeiros mirandeses se scapórun deiqui para Fráncia. Apuis desse sgubiar de gente por ende afuora bemos l mundo a chegar a la nuossa tierra, gente que tal cumo ls que salírun i sálen deiqui, chégan an busca dua bida melhor. An tierras adonde la gente ye cada beç mais scassa, ber l mundo a chegar habie de ser mirado cumo ua riestra de spráncia. Para relembrar esses purmeiros abintureiros, queda eiqui un cachico de mais ua cunbersa de l porjeto Ourrieta las Palabras.”
La brutalidade de las eimaiges de ls ninos, çcalços, rotos, de moncas cumo candiles siempre prontos a alhumbrar l camino de sues bidas, deixarie...
Neste Terreiro, staremos a la cumbersa cun Fabíola Mourinho, escritora, ama dua boç única, i fazedora de músicas i cantigas. Mas, más que ls...
"Eras un pouco muito de mi. Çcansa, pai. Quedou la tue risica ne l que nun squeço, quedeste todo an mi. Pai. Nunca squecerei."