“Las aulas fúrun mui stranhas nesse die binte cinco, ls porsores andában mui sérios, falában pouco i parecien anquemodados cul siléncio que chegaba de las lunjuras de Lisboua, seinha de que la pasmaceira mirandesa poderie demudar.”
“Calcido l cuorpo i l’alma, a pouco i pouco fui quedando marralheiro até cair cumo ua piedra nun suonho adonde cabien todos ls suonhos...
Daprender por eimitaçon nien siempre inche barriga. Las bodas son cada beç más scassas!
“Habie un tiu spanhol que era cabreiro. Lhougo pula manhana fui-se culas cabras pal termo…” Boç: Suzana Ruano