“Cul porjeto Ourrieta las palabras, que ten cumo propósito grabar pessonas a falar an mirandés, an todos ls lhugares adonde inda se fala, mormente puls mais bielhos, antes de ampeçar la antrebista pedimos siempre: – Nun bos squéçades de falar siempre an mirandés, nien que a mi se me scape pal pertués, bós siempre an mirandés. La maior parte de las bezes respónden-me: – I anton cumo se me ha de scapar a mi la lhéngua se nun sei falar doutra maneira!?!”
Testo i boç: Suzana Ruano, Márcio de 2024
L sol baixo de la fresca manhana d’outonho entra pulas portaladas abiertas que znúdan la carpintaria, adonde l torno de l bielho banco de...
ye l Abade de Samartino, Manuol Sardina. Manuol Sardina, de sou nome Manuel Joaquim Sardinha i cun l pseudónimo literairo “Manuel Sardenha” gui abade...
“Sabeis que se dában las roscas nos casamentos? L miu tiu ganhaba-las todas, corrie muito. Apuis anton, quando bieno a ber l “Nabarrico” –...